– Det var veldig skummelt i starten. Plutseleg forstod at eg hadde måtte vere ansvarleg for ein blind person og alt som kjem til skaderisiko og det som skjer i løypa. Men alt frå fyrste dag tok Rainer meg i mot med opne armar.
Oskar Ohlsson gir blinde Rainer Henriksen dei siste instruksjonane før start på skiskytterrennet under Ridderuka.
Verdas største vintersportsveke
Sport Management-studenten er sjølv satsande skiskyttar, men å følgje og guide ein som ikkje ser noko i det heile tatt på ski, hadde han null erfaring med før han kom til Beitostølen.
Men Rainer har delteke på Ridderrennet sidan 2010 og lærer villig bort. På dag tre har dei to fått eit godt samarbeid og løyser både alpinbakke og dei bratte verdscupløypene på Beitostølen utan problem.
– Det er utruleg inspirerande å vere til stades her og sjå at dei klarer så mykje meir enn du trur. Uansett kva som hemmar dei, om det er medfødd, ein skade eller synshemming, så er det 100 prosent glede og lyst til å gjere seg sjølv og andre gode.
– Det er så utruleg givande, seier Ohlsson.
Ridderuka er verdas største årlege vintersportsveke for syns- og bevegelseshemma. I år var 240 deltakarar i alle aldrar på plass og fekk prøve seg på alpint, skiskyting, hundekøyring og langrenn i det avsluttande Ridderrennet.
Dei 158 fyrsteårsstudentane frå NIH bidreg som ledsagarar både under konkurranse, trening og på fritida i fjellbygda.
Vil jobbe meir med feltet
Studentane kjem frå studieprogramma Trenarrollen og idrettspsykologi, Trening, helse og prestasjon, Friluftsliv og Sport Management.
I tillegg har tre andreårsstudentar på Sport Management praksis under Ridderuka, og får ta turen opp for andre år på rad.
– Ofte når vi snakkar om kva folk hugsar best frå NIH, er det Ridderuka mange drar opp. Du reiser opp med spenning og så innser du at det berre er gøy og at du møter så mykje fine menneske, seier Ingrid Tungen, som jobbar med sosiale medium for Ridderrennet i år.
På skistadion treff me også Mie Baklund som fylgjer blinde Nina ut av stadion etter fullført skiskyttarrenn.
Ho har blitt inspirert til å jobbe meir med fysisk aktivitet for personar med funksjonsnedsettingar.
– Dette er noko eg kjem til å hugse for resten av livet. Du lærer så mykje om å legge til rette i forskjellige idrettar og korleis ein best tar omsyn, seier Baklund.
Har lært mest om seg sjølv
I alpinbakken ein drøy kilometer frå skistadion fortel friluftslivsstudent Marius Mint at han har lært aller mest om seg sjølv.
– Det har vore ei positiv overrasking på alle punkt. Eg hadde aldri vore på Ridderrennet før og visste ikkje kva eg skulle forvente. Eg har lært mykje om korleis eg fungerer i ein situasjon som ledsager, det å samarbeide og få til den gode kommunikasjonen som er nødvendig for å kome seg ned bakken, seier han før han og deltakar Anneline Gretland gjer seg klar for ein ny tur opp heisen.
Men det kan absolutt vere utfordrande å vere ledsager ei heil veke for ein heilt ny person som har utfordringar det er vanskeleg å kjenne seg igjen i.
– Vi er jo mykje saman, og berre det å fungere saman på fritida kan vere utfordrande, seier friluftslivsstudenten.
Han trur ikkje han kjem til å jobbe innanfor feltet, men er sikker på at han kjem til å få nytte av erfaringa frå veka på Beitostølen.
– Livsmessig er dette ein veldig verdifull erfaring. Ein møter jo alltid på folk i litt meir vanskelege situasjonar enn dei fleste, og da er det fint å ha denne erfaringa her.
Studentane utviklar seg gjennom veka
Karoline Steinbekken har vore prosjektleiar på Ridderuka i ti år. Ho kjenner godt igjen opplevingane årets studentar fortel om.
Mange er skeptiske og usikre før dei sett seg på bussen til Valdres, og kjenner på det store ansvaret som ledsager.
– Kvart år ser eg studentane vakse gjennom veka. Dei fleste har aldri tidlegare hatt ansvar for eit menneske med funksjonsvariasjon. Allereie i det fyrste møte med utøvaren skjer det noko. Fokuset deira blir flytta frå eigne prestasjonar og usikkerheit, til å vere til stades og ta ansvar. Det skjer ein overgang frå å vere student til å bli eit medmenneske, og det skjer overraskande fort, fortel Steinbekken.
Etter ei lang veke med koordinering på Beitostølen har ho sett seg ned med studentane sine refleksjonsoppgåver som dei leverer inn etter veka.
Dei rører ho enormt.
– Dette er læring som ikkje lar seg lese i bøkar. Det handlar om empati i praksis, om ekte inkludering, om det å forstå at bevegelse og aktivitet er noko djupt menneskeleg - og at me alle treng å bli sett, utfordra og løfta, på ulike måtar.
Ridderuka har stor betydning for heile NIH, meiner prorektor Elin Kolle.
– Å vere ledsagar handlar om å skape tryggleik, bygge relasjonar og bidra til meistring og idrettsglede. Dette gir studentane verdifull og praksisnær læring, meiner Kolle.